Zo zoek je interviewkandidaten: 8 tips

‘Ik vind het eigenlijk wel een opluchting’, zeg ik als de chef van de bijlage PS van Het Parool belt met de mededeling dat mijn rubriek stopt. Mijn rubriek, dat was De Huishoudpot met iedere week stellen die vertelden over hun inkomsten en uitgaven.

Natuurlijk is het k*t dat een maandelijkse vaste bron van inkomsten wegvalt, samen met een vaste plek in een mooie krant. Maar wat kostte die rubriek mij hoofdbrekens. Elke twee weken begon ik (toegegeven, soms iets te laat) aan een zenuwslopende zoektocht naar stellen die wilden vertellen over hun inkomsten en uitgaven. Dat is bijna nog moeilijker dan stellen zoeken die willen vertellen over hun buitenhuwelijkse avonturen, of volwassenen over bedplassen.

Maar wonder boven wonder lukte het toch iedere keer weer. Zelfs als ik de wanhoop nabij was en op het punt stond de redactie te gaan bellen met de mededeling dat het ‘deze week toch echt niet ging lukken’. Want niet alleen moesten mijn kandidaten over hun geld willen vertellen, ze moesten ook nog eens uit Amsterdam of omgeving komen en bovendien nog op de foto ook. Daarvoor moest dus iedere keer de complete journalist-zoekt-interviewkandidaten-trukendoos open.

Nu ik die rubriek niet meer schrijf, wil ik best een paar van die trucjes met je delen.

-De allerbelangrijkste: ga er bij het zoeken altijd van uit dat je mensen kunt vinden en dat ze willen praten en op de foto willen, hoe groot het taboe ook is. Met ‘Niemand wil’ geen opdracht en geen rubriek.

-Een oproepje Twitteren en Facebooken. Noem het luie journalistiek, maar het werkt best vaak wel. Zo bleken bekenden het hartstikke leuk te vinden om eens door mij te worden geïnterviewd. Mijn overbuurvrouw bijvoorbeeld, die met haar vriend in de laatste aflevering staat.

-Zelf zoeken op Twitter en Facebook. Een paar keer had ik succes met zoeken op #zoektwerk, of ik zocht op termen als ‘geldzorgen’ en ‘budget’. Een paar anderen vond ik via facebookgroepen met namen als 1001 budgettips en iets over de veganistische lifestyle.

-Een oproepje plaatsen in VIDM, wat staat voor Vaker in de Media. Dat is een verzamelplek voor zogenaamde deskundigen die pr zoeken voor hun boek of bedrijf en zich daarvoor aanbieden aan journalisten. Wat ik daaraan handig vond, was dat iedereen die zich hiervoor aanmeldt niet meer hoeft te vragen of hij of zij in de krant wil.

-De vakbond, maar ook clubs als de ANBO waren prima kandidatenleveranciers. Ik belde ze als er een bepaald maatschappelijk issue was dat invloed had op de huishoudportemonee.

-Bekenden van wie ik dacht dat ze wel wat publiciteit konden gebruiken, die vroeg ik gewoon. Het waren vrienden of kennissen, of kennissen van kennissen die een baan nodig hadden, bijvoorbeeld. En iedereen die een onverkoopbaar huis had. Sommigen zeiden meteen ‘ja’, anderen moesten er nog even over denken en anderen zeiden ‘nee’. Even goede vrienden.

-En als ik het echt, echt niet meer wist: dan plukte ik iemand van straat. Bijvoorbeeld die jongen voor de Universiteitsbibliotheek, die het écht geweldig vond dat hij gevraagd werd voor de krant en zijn vriendin ook.

-Wat ik tenslotte heel erg fijn vond, was dat collega’s mij hielpen met deze altijd weer terugkerende zoekopdracht. Gewoon, omdat ze weten hoe moeilijk het soms kan zijn.

PS: als je de rubriek echt niet kunt missen, het Algemeen Dagblad neemt haar over. Ik ga het alleen niet meer doen, en mijn (zoek)tijd stoppen in andere dingen.