TV-detox

“Als je nu niet ophoudt met schreeuwen, dan mag een week geen TV meer kijken”. Het schreeuwen hield niet op. Het bloed was al een tijdje weg onder mijn nagels. Dus ik was vastbesloten de straf tot uitvoer te brengen.

Een week geen televisie, hoe ga je dat doen?, vroegen een vrienden op Facebook. Hoe moet het bijvoorbeeld als je zelf wil kijken. “Nou, dan stuur ik haar naar bed”, grapte ik. Anderen waren wel nieuwsgierig naar het vervolg. Want iedereen dreigt wel eens met een week geen televisie, maar niemand doet het.

Waarom eigenlijk niet? De week is bijna voorbij en het was een verademing. Mijn dochter was namelijk een echte Netflix-junkie, maar we hadden het niet door. Dat kwam voornamelijk doordat ze wel kwaliteit consumeert. Want wat kan je erop tegen hebben dat ze Mary Poppins kijken, of Back to the Future. of een degelijke Nederlandse gesubsidieerde kinderfilm.

Maar ook daarvan teveel is ook niet goed, merkten we al. Leentje -normaal een sociaal dier- hoefde niet zo nodig meer vriendjes mee naar huis. Televisiekijken mag bij ons thuis altijd als het buiten donker is, maar dat is in de winter toch al wel om halfvijf. En ja, als wij zondag uitslapen én nog even hardlopen dan zijn er al twee familiefilms geconsumeerd en was de rest van de dag bloedsjachrijnig en niet vooruit te branden.

Dus een weekje cold turkey stoppen met televisie was zo’n slecht idee nog niet. Maandagavond begonnen de ontwenningsverschijnselen. Springen op de bank, drie keer roepen: wat kan ik doen? En in de koelkast kijken of er iets te snaaien viel.

Daarna ging ze haar vulpen zoeken en in een oud werkboekje van oudere broer Jan de opgaven maken. Ik moest helpen. Want zonder televisie moet je als ouder wel aan de bak. Ik moest er ook zwaar aan op woensdagmiddag, toen ze voor het geplande cupcakesbakken met haar buurjongen en geliefde, ook nog twee kinderen uit de klas had uitgenodigd.

Twee vaatwassen, een schoonmaaksessie en een maaltijd later zaten we op de bank. Of ze in bed nog een boekje wilde lezen. Ze ging naar boven, trok haar pyjama aan, poetste tanden en ging in bed liggen met een Donald Duck. Zonder mopperen.

Vijf minuten later hoorde ik:’mammaaaaaa’. Of ik het licht uit wilde doen, want ze wilde slapen.