Tien regels voor het inzien van een interview

Je leest dit omdat ik jou geïnterviewd heb en we hebben afgesproken dat je de tekst voor publicatie nog mag inzien. Bij die afspraak horen wat spelregels waar ik je op wil wijzen en die gangbaar zijn in de journalistiek.

  1. De algemene regel is dat je het artikel mag inzien en mag controleren op feitelijke onjuist heden. Denk daarbij aan jaartallen die verkeerd staan of bedragen die niet kloppen of leeftijden of verkeerd gespelde namen.
  2. Andere dingen veranderen, zoals uitspraken die je wel gedaan hebt maar er toch liever niet in wil, die kunnen eigenlijk niet anders. Maar als je goed kunt uitleggen waarom je het er niet in wil hebben, is er overleg mogelijk. Bel me dan op 06-54241212
  3. Dat geldt niet wanneer je het artikel niet mooi vindt, bijvoorbeeld omdat je denkt dat je niet heel gunstig vanaf komt, of als het stuk niet voldoet aan je verwachtingen. Het is mijn stuk. Ik heb niet alleen tijd geïnvesteerd in het uitwerken, neem alleen al het uittypen van het bandje waarop ons gesprek staat of het uitwerken van de aantekeningen die ik heb gemaakt. Ik heb mijn best gedaan, in eerste instantie voor de lezer.
  4. Ga mijn stuk dus niet herschrijven. Ik doe dit werk al twintig jaar -en geloof me- ik kan dit heel erg goed.
  5. Mocht je nou wel vinden dat een zin of passage anders moet: zet die zin in het stuk en onderstreep de passage. Gebruik geen ‘wijzigingen bijhouden in Word’, of nog onhandiger: herschrijven zonder dat ik kan zien wat je veranderd hebt.
  6. Als je wijzigingen hebt, of opmerkingen: ik geef een keer een artikel door aan de eindredactie. Dus mail mij in een keer al je opmerkingen door.
  7. Ik kijk of de opmerkingen een verbetering zijn van het artikel, of niet.
  8. Ik stuur het eindresultaat niet naar je terug ter beoordeling.
  9. Mocht je vinden dat er typfouten of taalfouten in het stuk staan: dat kan, maar geen zorgen. Ik werk voor dagbladen en tijdschriften en die hebben meestal heel goede eindredacteuren in dienst.
  10. Er gaat -ook bij kranten en tijdschriften- ook weleens iets fout. We betrachten de grootst mogelijke zorgvuldigheid. Soms kunnen we de fout achteraf rechtzetten, maar dat is eigenlijk alleen in het geval van feitelijke onjuistheden (zie 1)