Lindenhorst revisited

Ede Velhuizen-A, de buurt waar deze week auto’s uitbrandden, de burgemeester met Oud en Nieuw bijna een straatklinker tegen zijn hoofd kreeg en waar na 9/11 jongens op een bruggetje dansten. In die wijk ben ik opgegroeid.

Ik heb er de hele jaren zeventig doorgebracht, en ben wel duizend keer in dat winkelcentrum De Lindenhorst geweest. Daar waar een Marokkaans buurtcentrum moest sluiten en waar blijkbaar jongens boos over waren en toen maar auto’s in de fik staken.

Toen ik er woonde zaten er een Vivo en een Albert Heijn, een groentenboer, een warme bakker en later zelfs een zonnestudio. Er was een speelgoedwinkel, want de buurt was kinderrijk. Denk Vinex, maar dan in de jaren zeventig. De wijk was gloednieuw, er lagen overal nog elektriciteitsbuizen waarmee het heel goed papieren pijltjes schieten was. Er stonden auto’s in de straat, maar weer niet teveel. Je kon er namelijk heel goed stoepranden en rolschaatsen.

Er was in De Lindenhorst ook een dierenwinkel die ook snoep verkocht. Alhoewel ik daar mijn zakgeld niet mocht uitgeven van mijn moeder, want die vond het daar niet echt hygiënisch. Ze verkochten er namelijk ook maden om mee te vissen. Dat kon daar volop, in slootjes. Veldhuizen-A was een prima plek voor een prima jeugd, met veel buitenspelen. En dan is het moeilijk te bevatten dat zo’n buurtje nu beruchter is dan Amsterdam Nieuw-West.

Ik aan de buurt was en dacht: ik ga eens kijken. Bizar trouwens hoe je in de buurt van je jeugd feilloos de weg weet. ‘Ede-Veldhuizen, samen sterker’, staat er op een bord als je er binnenrijdt. Niet echt een goed teken. Zo’n leus impliceert dat er een hoop geld en moeite tegenaan is gegooid om de boel bij elkaar te houden. Dat iedereen die ik daar kende er niet meer woont, is misschien een teken dat dat niet echt is gelukt. Mijn ouders en hun buren verhuisden al in 1980.

Maar de verloedering, ik kon haar niet ontdekken. De straten straten zijn genoemd naar landgoederen en kastelen. Er zit ook een Eikenhorst bij, naar waar de koning woont. In Ede-Veldhuizen is dat weliswaar een saaie galerijflat, maar dat was-ie in 1976 ook al. Maar er zijn ook vriendelijke laagbouwwoningen, zoals mijn eigen oude huis (Boekhorst 7), weliswaar beige geverfd maar met veel groen, met bomen van sinds 1970. Er was een speeltuintje met veel kinderen en moeders erin en een trapveldje (met echt gras!) waar een vader met een zoontje aan het voetballen was.

Maar toen kwam ik bij De Lindenhorst, daar waar Sinterklaas ooit over het dak liep, ik een pakje Samson met vloei haalde voor mijn vader en babi pangang met nasi als mijn moeder op zondag niet wilde koken. Die plek was helemaal leeg. Dichtgetimmerd en met een hek eromheen. Daar was ze dus, de verloedering. Als in: niet meer te redden. Ik werd daar niet sentimenteel van, of boos. Ik zou als gemeente en buurtbewoner ook denken: weg ermee.

Aan de overkant van de weg, op honderd meter staat trouwens gewoon een fonkelnieuw winkelcentrum. Het heet Parkweide, met een Ali én een AH nota bene. Waarom zou je zo’n naar de Lindenhorst houden, als je nu een Parkwijk hebt? En ik hoop voor de kindertjes in de buurt ook op een Chinees en een snackbar. Het liefst nog een dierenwinkel waar je ook snoep kunt kopen.

20160506_220810