Kinderpardon: met Malak bij de rechtbank

 

‘Zíj wil model worden, niet ik’, zegt haar zus Maryam, die zelf liever niet op de foto wil. Het klopt dat Malak beroemd wil worden. Ze vertelde het mij in het interview dat ik voor de zomer met haar had in Het Parool voor de rubriek Ouder en Kind. Ze vertelde ook dat ze zich heel erg verheugde op een concert van OneDirection. Malak (14) is in alles een echte puber.

Maar als het tegen zit, moet Malak terug naar Irak waar ze is geboren. En alles zit tegen. De familie raakte in 2011 zijn verblijfsvergunning kwijt omdat het weer veilig zou zijn in Irak. Zelf vonden ze van niet. Ook toen kon er in Bagdad iedere dag een autobom afgaan, zo vertelde Malak’s moeder Faten.

Dat het nu in het land helemaal niet meer veilig is, behoeft geen toelichting. De familie heeft haar hoop gevestigd op het Kinderpardon. Dat was immers zo mooi. Kinderen die hier geaard zijn hoeven niet meer terug. Malak (en haar broertje Ahmet en zus Maryam) wel. Ze zijn, zoals dat heet, ‘buiten beeld’ geweest. Dat betekent dat de IND een periode niet heeft kunnen nagaan óf ze wel naar school zijn geweest.

Daarom draaide het afgelopen vrijdag tijdens een rechtszaak bij de Amsterdamse rechtbank en over of het Kinderpardon nou wel of niet terecht was afgewezen.

Ja, ze vond het spannend, schreef Malak in een mail met de vraag of ik wilde komen. Maar ach, zo schreef ze ook: ‘dat hoort er een beetje bij’. Tijdens de zitting hing ze als een volleerde puber met dat lange lijf van haar in een stoel. Broertje Ahmet (11) moest zijn best doen stil te blijven zitten.

Moeder Faten prevelde gebeden om de zenuwen in bedwang te houden. En zus Maryam, met net zo’n weelderige bos krullen als haar zusje zat daar weer naast: rug recht, tas op schoot.

De zaak draaide om of en wanneer Malak en haar familie inderdaad buiten beeld waren geweest. En om precies te zijn om de laatste maanden van 2011, toen de woningbouwvereniging de familie de huur opzegde. Moeder Faten zegt dat ze tijdens een gesprek met de IND haar telefoonnummer heeft gegeven en dat van ‘buiten beeld’ daarom geen sprake was geweest.

Daarna lopen de lezingen van het gebeurde uiteen. Faten zegt dat ze uit logeren was en bij terugkomst nieuwe sloten op de deur vond en toen niet meer wist waar ze heen moest. De IND zegt dat de familie met de noorderzon was vertrokken en zich -ondanks afspraken in het zogenaamde vertrekgesprek- niets meer van zich heeft laten horen.

Dat bleek tenminste uit een stuk van de IND, dat pas een paar dagen in bezit was van de advocaat van de familie. De advocaat kon op die lezing niet adequaat reageren, zo vond deze.

De rechter vroeg de kinderen nog of ze nog iets wilden zeggen. Maryam nam het woord. Ze vertelde dat ze de opleiding voor apothekersassistente wilde gaan doen. “Wat moet ik in Irak?”, vroeg ze wanhopig. Maar drie jaar zonder huis, zonder zekerheid is ook afschuwelijk. “We zijn eigenlijk niets”, zei Maryam.

Geruststellen kon de rechter haar echter niet. “Ik moet hier heel goed over nadenken”, zei hij. Over zes weken doet hij uitspraak en misschien wel eerder.

Na de zitting wil ik Malak op de foto zetten, met haar broertje bij de rechtszaal. Ze rent giechelend naar de wc om haar haar nog even goed te doen. Dan zet ik ze op de trap, waar het licht een beetje goed is. “Dat mag niet”, roept de mevrouw van de receptie. Ik had de regels niet goed gezien.

En ik dacht, heel puberaal, ik doe het lekker toch. En gelukkig kan dat hier.

 

DSC_1296