Dik

Driekwart jaar geleden was ik dik. Niet mensen het toen tegen mij zeiden, maar nu ik vijftien kilo lichter ben hoor ik het ineens wel. Nou ja, ze zeggen: je zag er toen ook wel goed uit hoor maar nu wel een stuk beter. Soms heb ik zelfs het idee dat mensen mij niet herkennen.

Mijn fysiotherapeut, die ik een jaar niet had gezien, verwoordde het minder subtiel. “Je was pafferig en diabetes 2 lag op de loer”. Hij was voor mijn afvalrace wel zo eerlijk om te zeggen dat als ik wilde hardlopen, het beter was als ik wat zou afvallen.

Ik had een ding met diëten. Zo had ik in mijn puberteit en toen ik begin twintig was bij tijd een eetstoornis die bij tijd en wijle opspeelde. En daar boeken over gelezen. Slank willen zijn was -kort door de bocht gezegd- een manier van de door mannen gedomineerde maatschappij om ons vrouwen kort te houden.

Ik las bijvoorbeeld Fat is a feminist issue van Susie Orbach en vrat De Mythe van de Schoonheid van Naomi Wolfe. En nee, nooit, nooit meer zou ik op dieet gaan en op de weegschaal al helemaal nooit meer.

Tot ik zwanger raakte en dikker werd dan ooit. De weegschaal raakte de honderd net. Dat was wel met baby. Ik ging nadien wel op dieet, voor die beruchte zwangerschapskilo’s. Maar daar stopte ik mee toen ik weer zwanger was.

Daarna troostte ik mij met sites als Nooit meer Dieet en boeken als Weg met de Weegschaal en de kijk-mij-eens-mooi-dik-zijn producties in de bladen.

Dat weg met de weegschaal nam ik heel letterlijk. Ik liep er met een grote boog omheen. Maar toen ik een jaar geleden op de weegschaal moest in het ziekenhuis schrok ik me de tering.

93 kilo

Ok, wel met kleren aan, maar nog zeven te gaan en ik zat op de honderd. En dat zonder baby. Ja, het waren maar cijfertjes maar ik vond het echt niet kunnen. Dan maar wel doen wat de maatschappij van je verlangt.

Ik eet dus nu al een maand of acht nauwelijks brood of pasta, geen aardappelen, geen rijst. En ben dus vijftien kilo lichter. Kom nou niet aan met dat het niet gezond is, of dat het binnenkort er toch allemaal weer aan zit. Want mán wat ben ik blij met dat nieuwe gewicht. Het is een kwestie van het jezelf gunnen.